فارسی
جمهوری اسلامی در تلاشی مذبوحانه برای نجات گروههای نیابتی خود، شعار آتشبس در همه جبههها را مطرح کرده است. این شعار اکنون خط قرمز حاکمیت در برابر واشینگتن محسوب میشود. عباس عراقچی، وزیر خارجه جمهوری اسلامی، با نادیده گرفتن واقعیتهای میدانی سخن میگوید. او مدعی شده که هرگونه درگیری در لبنان، توافق با آمریکا را نقض میکند. تهران واشینگتن و تلآویو را مسئول پیامدهای این تنشها میداند. ناظران این رویکرد را واکنشی ناشی از استیصال میدانند. حاکمیت در برابر شکستهای پیدرپی میدانی به این شعارها پناه برده است. بنیامین نتانیاهو، نخستوزیر اسرائیل، دستور عملیات نظامی در حومه بیروت را صادر کرد. او با این اقدام به خطونشانهای توخالی جمهوری اسلامی دهانکجی کرد. ابوالفضل شکارچی، سخنگوی نیروهای مسلح جمهوری اسلامی، هشدارهایی بیضمانت صادر کرد. او ادعا کرد تداوم این عملیات برای حاکمیت غیرقابل تحمل است.
بهارستان؛ بلندگوی تهدیدهای بیسرانجام
محمدباقر قالیباف، رئیس مجلس جمهوری اسلامی، موضع بسیار سختی گرفت. او سرپرست تیم مذاکرهکننده حاکمیت با آمریکا محسوب میشود. قالیباف محاصره دریایی و عملیاتهای نظامی لبنان را «بدقولی» واشینگتن خواند. بسیاری از تحلیلگران این مواضع را تنها برای مصارف داخلی میدانند. او در شبکه ایکس نوشت: «هر انتخابی بهایی دارد و زمان پرداخت آن فرامیرسد». این ادبیات تهاجمی خشم حاکمیت را از نادیده گرفته شدن نشان میدهد. گسست میان شعارهای قالیباف و واقعیتهای نظامی در لبنان کاملاً مشهود است. این تناقض بیش از پیش ماهیت پوشالی سیاست خارجی جمهوری اسلامی را نمایان کرد.
«برای پیگیری لحظهبهلحظه مهمترین رویدادها، ما را در سایت PhoenixQ و شبکههای اجتماعی سابسکرایب و دنبال کنید.»
بنبست دیپلماتیک؛ سرنوشت محتوم توافقهای شکننده
اسماعیل بقائی، سخنگوی وزارت خارجه جمهوری اسلامی، بر خواسته تهران پافشاری کرد. او در نشست خبری خود کلیشههای تکراری را دوباره بازگو نمود. بقائی مدعی شد آرامش در لبنان بخش جداییناپذیر هر توافق است. با وجود این اصرارها، اسرائیل عملیات خود را علیه حزبالله گسترش داد. حزبالله بازوی نیابتی جمهوری اسلامی در منطقه محسوب میشود. این شکاف عمیق، آینده گفتگوهای میان جمهوری اسلامی و آمریکا را غبارآلود کرده است. حاکمیت معتقد است بدون حل بحران لبنان، هیچ توافقی کارآمد نیست. در نهایت، اصرار سران جمهوری اسلامی بر آتشبس در همه جبههها یک استراتژی شکستخورده است. این پافشاری بیش از آنکه دستاوردی باشد، نمادی از بنبست راهبردی است.
