در افغانستان تحت حاکمیت طالبان، دختران پس از پایان دوره ابتدایی حق ادامه تحصیل ندارند. زنان از ورود به پارکها و باشگاههای ورزشی منع شدهاند. آرایشگاههای زنانه تعطیل شدهاند و زنان در اماکن عمومی باید خود را کاملاً بپوشانند. این گزارش به موضوع مدارس مخفی زنان افغان میپردازد.
با وجود این محدودیتها، شماری از زنان راههایی برای مقابله با این فشارها پیدا کردهاند. خبرگزاری آسوشیتدپرس با سه زن در کابل گفتوگو کرده است. آنها به دلیل ترس از بازداشت، حاضر به فاش شدن نامشان نشدند. همچنین، مدارس مخفی زنان افغان از محورهای اصلی این گزارش است.
برای پیگیری لحظهبهلحظه مهمترین رویدادها، ما را در سایت PhoenixQ و شبکههای اجتماعی سابسکرایب و دنبال کنید.
آرایشگاه مخفی که دوباره راهاندازی شد
یکی از این زنان، ۴۰ ساله است و سالها در یک آرایشگاه زنانه در کابل کار میکرد. با ممنوع شدن این شغل، احساس کرد آخرین فرصت زندگیاش را از دست داده است. او میگوید: «حالا در افغانستان دیگر چیزی نمانده که مایه شادی باشد. نه میتوان سفر کرد، نه به پارک رفت، نه به مدرسه.»
با این حال، او تصمیم گرفت آرایشگاه مخفی خودش را راهاندازی کند. تقاضا برای خدمات آرایشی، بهویژه برای مراسم عروسی، همچنان زیاد بود. آپارتمانی اجاره کرد و بهزودی حدود ۳۰ مشتری پیدا کرد.
اما ماموران طالبان از وجود این آرایشگاه باخبر شدند. به محل کارش یورش بردند و تمام تجهیزات را با خود بردند. او میگوید: «آنقدر ناامید شده بودم که با خودم گفتم باید از اینجا بروم.»
در نهایت، مشتریان همچنان با او تماس میگرفتند و مخارج زندگی هم باقی بود. بنابراین بار دیگر آرایشگاهش را در آپارتمانی دیگر راهاندازی کرد. اکنون هفت کارمند دارد. صاحب آرایشگاه میگوید: «هر بار کسی در میزند، میترسم که ماموران طالبان پشت در باشند.»
فوتبالیستی که رویایش را پنهان میکند
زن دیگری از نوجوانی آرزو داشت فوتبالیست شود. او به تیم ملی فوتبال زنان افغانستان راه یافت. اما با ممنوع شدن ورزش زنان توسط طالبان، همه آرزوهایش نقش بر آب شد.
او دچار افسردگی شد و تا شش ماه بهندرت از اتاقش بیرون میآمد. سرانجام تمرین بوکس را آغاز کرد و با چند لاستیک کهنه، وسیلهای دستساز برای تمرین ساخت. به گفته خودش این تمرینها به او کمک کرد با فشارهای روحی کنار بیاید.
حالا در حیاط کوچک خانهاش به گروهی از پسران خردسال فوتبال آموزش میدهد. با اشک در چشمانش میگوید: «در آنها همان رویاها و اشتیاقی را دیدم که خودم در کودکی داشتم.» با این حال، او هیچ چشماندازی برای آیندهاش در افغانستان نمیبیند و میخواهد کشور را ترک کند.
مدرسه مخفی برای دختران محروم از تحصیل
سومین زن، دختری ۲۰ ساله است که بیش از یک سال پیش یک مدرسه مخفی در خانهاش راهاندازی کرده است. دانشآموزان با فاصله زمانی از یکدیگر وارد میشوند تا جلب توجه نکنند. اکنون حدود ۳۰ دانشآموز دارد که از جمله آنها دختران زیر ۲۰ سال هستند.
او و خواهر نوجوانش تدریس میکنند، هرچند هیچکدام دوره حرفهای معلمی ندیدهاند. درسهایی مانند تاریخ، علوم، ریاضی و جغرافیا تدریس میشود. این دختر ۲۰ ساله میگوید: «روزبهروز بیشتر احساس افسردگی میکردم و به همین دلیل تصمیم گرفتم این کلاس را راهاندازی کنم.»
در همین زمینه، ذبیحالله مجاهد، سخنگوی حکومت طالبان، در ماه اوت گفت که تلاش میکنند مشکل آموزش را «بهطور همهجانبه حل کنند.» با این حال، هنوز نشانهای از پیشرفت دیده نمیشود. خواهر این معلم جوان میگوید: «از طالبان خیلی میترسیم. حتی فکر اینکه روزی سراغمان بیایند، ما را به وحشت میاندازد.»
فارسی




















































