فارسی
بر اساس تازه‌ترین آمار سازمان همکاری‌های اقتصادی و توسعه (OECD)، جمهوری ایرلند با ۵۷ درصد فارغ‌التحصیل دانشگاهی در گروه سنی ۲۵ تا ۶۴ سال، در صدر جدول جهانی قرار دارد. در مقابل، ایران با حدود ۱۸ درصد، گرچه بالاتر از میانگین جهانی است، اما از پایین‌ترین آمار کشورهای عضو این سازمان نیز کمتر است. این گزارش به موضوع نرخ فارغ‌التحصیلان دانشگاهی در جهان می‌پردازد.
ایرلند در صدر، آمریکا در رتبه یازدهم
این آمار بر اساس اطلاعات ۴۳ کشور، شامل ۳۸ عضو و پنج کشور نامزد عضویت OECD، منتشر شده است. پس از ایرلند، لیتوانی با ۵۰ درصد در جایگاه دوم قرار می‌گیرد. همچنین، نرخ فارغ‌التحصیلان دانشگاهی در جهان از محورهای اصلی این گزارش است.
برای پیگیری لحظه‌به‌لحظه مهم‌ترین رویدادها، ما را در سایت PhoenixQ و شبکه‌های اجتماعی سابسکرایب و دنبال کنید.
لوکزامبورگ، بلژیک، سوئیس و بریتانیا با آماری بین ۴۶ تا ۴۸ درصد، رتبه‌های سوم تا ششم را در اختیار دارند. استرالیا، هلند، کره جنوبی و سوئد نیز با میانگین ۴۱ تا ۴۳ درصد در ردیف بعدی قرار می‌گیرند.
در میان ده کشور نخست، تنها استرالیا و کره جنوبی غیراروپایی هستند. ایالات متحده، با وجود میزبانی از شمار زیادی از دانشگاه‌های معتبر جهان، در رتبه یازدهم ایستاده است؛ آن هم با حدود ۴۱ درصد که معادل میانگین کشورهای عضو OECD است.
آمار برخی کشورها غیرمنتظره است. کانادا ۳۹ درصد، ژاپن ۳۷ درصد، آلمان ۳۵ درصد، فرانسه ۳۰ درصد، ترکیه ۲۰ درصد و چین تنها ۹ درصد فارغ‌التحصیل دانشگاهی در گروه سنی فعال دارند. البته درباره چین باید جمعیت بسیار زیاد این کشور را در نظر گرفت؛ عاملی که شمار مطلق فارغ‌التحصیلان را بسیار بالا نگه می‌دارد.
اسرائیل نیز با ۴۰ درصد در رتبه سیزدهم قرار دارد؛ پس از آمریکا و بالاتر از کشورهایی مانند کانادا.
جایگاه ایران در مقایسه جهانی
ایران عضو، نامزد یا شریک OECD نیست و به همین دلیل آمارش در این گزارش درج نشده است. با این حال، بر اساس داده‌های سازمان‌های بین‌المللی معتبر، حدود ۱۸ درصد از بزرگسالان ایرانی در گروه سنی مشابه دارای مدرک دانشگاهی هستند.
این رقم تقریباً سه برابر میانگین جهانی است که حدود ۶.۷ درصد برآورد می‌شود. در عین حال، از پایین‌ترین آمار ثبت‌شده در میان اعضای OECD نیز کمتر است و از نصف میانگین این سازمان فراتر نمی‌رود.
کیفیت آموزش، مهم‌تر از آمار فارغ‌التحصیلان
فراتر از این ارقام، کیفیت تدریس و تحصیل در دانشگاه‌ها اهمیت بیشتری دارد. دریافت مدرک دانشگاهی زمانی به توسعه فردی و اجتماعی کمک می‌کند که با آموزش واقعی و اشتغال مرتبط همراه باشد.
در نتیجه، صرف افزایش شمار فارغ‌التحصیلان بدون توجه به کیفیت آموزش، نمی‌تواند معیار کافی برای سنجش توسعه اجتماعی باشد.
