فارسی
“سردبیر: شاپور –ت”
ایران تشنه‌تر از همیشه است. رودها خشکیده‌اند و دریاچه‌ها به نمکزار تبدیل شده‌اند سدهایی که قرار بود زندگی ببخشند، امروز تنها دیوار بی‌تدبیری‌اند.
بحران کم‌آبی ایران دیگر هشدار نیست؛ فاجعه‌ای جاری است. هر روز بخش تازه‌ای از کشور به نابودی می‌رود. ریشه بحران تنها در آسمان خشک نیست. خاک کشور زیر تصمیم‌های فاسد و سوءمدیریت جمهوری اسلامی جان می‌دهد. دهه‌ها سوءمدیریت و تصمیم‌های غیرعلمی منابع را تخریب کرده‌اند. انحصار قدرت در دست نهادهایی مانند سپاه منابع را تاراج می‌کند. سدسازی‌های بی‌رویه و انتقال‌های غیرکارشناسی آب، طبیعت را تهی کرده‌اند. پروژه‌های نظامی و صنعتی بدون ارزیابی زیست‌محیطی آسیب رسانده‌اند.
سپاه و تاراج منابع ملی
سپاه پاسداران در سال‌های اخیر نه تنها در سیاست و اقتصاد، بلکه در پروژه‌های بزرگ عمرانی و محیط‌زیستی نیز نفوذ کرده است. شرکت‌های وابسته به این نهاد، میلیاردها دلار بودجه برای طرح‌هایی دریافت کرده‌اند که اغلب به ویرانی اکوسیستم‌ها منجر شده است. از خشک شدن زاینده‌رود تا نابودی تالاب هورالعظیم، ردپای این پروژه‌ها آشکار است. در پشت نقاب توسعه، منافع نظامی و رانت اقتصادی جریان دارد.
کارشناسان خاموش، مدیران بی‌سواد
در حالی که صدها کارشناس محیط‌زیست، استاد دانشگاه و پژوهشگر ایرانی سال‌هاست نسبت به خطر فروپاشی زیست‌محیطی هشدار می‌دهند، گوش حاکمان در برابر علم ناشنواست. مدیران ناکارآمد و وفادار به ایدئولوژی، جای متخصصان آگاه را گرفته‌اند. هر طرح علمی و هشدار کارشناسی یا نادیده گرفته شده یا به عنوان تهدید امنیتی تلقی شده است. ایران امروز قربانی حکومت جاهلان است که تخصص را جرم می‌دانند و چاپلوسی را معیار شایستگی.
بحران اقلیمی، حکومت ناآگاه
در شرایطی که تغییرات اقلیمی جهان نیازمند برنامه‌ریزی ملی، دیپلماسی محیط‌زیستی و اصلاح ساختار کشاورزی است، جمهوری اسلامی همچنان سرگرم شعار و نمایش است. نه برنامه‌ای برای کاهش مصرف آب دارد، نه اراده‌ای برای اصلاح ساختار انرژی. نتیجه روشن است: بیابان‌زایی، مهاجرت روستاییان، فرونشست زمین و بحران غذایی در راه است.
راه نجات: بازگشت به خرد و علم
اگر روزی قرار باشد این سرزمین از عطش نجات یابد، باید قدرت از دست جاهلان خارج و به دست دانایان سپرده شود. اصلاح الگوی مصرف، بازسازی نظام کشاورزی، و بازگشت به مدیریت علمی تنها با حضور متخصصان واقعی ممکن است. ایران هنوز استعداد نجات دارد، اما تا زمانی که سپاه و حاکمان فاسد بر منابع کشور چنبره زده‌اند، هر قطره امید در این سرزمین خشک خواهد شد.
