فارسی
کمبود سرباز و آزار جنسی در ارتش آلمان، دو چالش هم‌زمان برای نیروهای مسلح این کشور هستند. دولت می‌خواهد شمار نظامیان را افزایش دهد. بااین‌حال، گزارش‌های آزار جنسی، اعتماد به محیط نظامی را تضعیف می‌کنند. در نتیجه، جذب نیروهای تازه، به‌ویژه زنان، دشوارتر می‌شود.
برنامه آلمان برای افزایش شمار سربازان
جنگ روسیه علیه اوکراین، سیاست دفاعی آلمان را تغییر داده است. همچنین، افزایش تنش‌های اروپا بر ضرورت تقویت ارتش افزوده است. به همین دلیل، دولت برنامه افزایش نیروها را دنبال می‌کند.
از ابتدای سال ۲۰۲۶، آلمان مدل تازه خدمت نظامی را اجرا کرده است. طبق این مدل، مردان جوان باید اطلاعات آمادگی جسمی خود را ارائه کنند. همچنین، آن‌ها باید تمایل خود به خدمت را اعلام کنند. بااین‌حال، خدمت نظامی همچنان داوطلبانه است.
هدف دولت، افزایش نیروها از حدود ۱۹۰ هزار نفر به بیش از ۲۵۰ هزار نفر است. این برنامه، دهه آینده را در بر می‌گیرد. بوریس پیستوریوس، وزیر دفاع، هدف تقویت ارتش را جلوگیری از جنگ می‌داند.
تازه‌ترین خبرها و گزارش‌ها را در PhoenixQ دنبال کنید.
در مقابل، بسیاری از جوانان نگران بازگشت سربازی اجباری هستند. برخی نیز با شرکت در تظاهرات، مخالفت خود را اعلام کرده‌اند. آن‌ها می‌گویند نمی‌خواهند به جنگ بروند.
نگرانی زنان از امنیت محیط نظامی
وزارت دفاع می‌خواهد زنان بیشتری را جذب کند. بااین‌حال، پیستوریوس اذعان کرده که ارتش همچنان «سازمانی مردانه» است. به گفته او، تغییر این فرهنگ زمان می‌برد.
بر اساس آمارهای رسمی، مسئولان در سال گذشته صدها مورد مشکوک به نقض آزادی جنسی ثبت کردند. این موارد به قربانیان آسیب می‌زنند. علاوه بر این، اعتماد عمومی به ارتش را کاهش می‌دهند.
بنابراین، کمبود سرباز و آزار جنسی در ارتش آلمان به یکدیگر ارتباط پیدا می‌کنند. افزایش نیرو به اعتماد متقاضیان نیاز دارد. در مقابل، نگرانی درباره امنیت می‌تواند زنان را از انتخاب خدمت نظامی منصرف کند.
چرا گزارش سوءرفتار دشوار است؟
کارن هاگمن، پژوهشگر تاریخ نظامی، مشکل را فراتر از رفتار افراد می‌داند. به گفته او، ساختار ارتش نیز بر وضعیت اثر می‌گذارد. این ساختار بر رفاقت، اطاعت و انضباط تأکید دارد.
در چنین فضایی، برخی همکاران گزارش سوءرفتار را «خیانت» به هم‌رزمان تلقی می‌کنند. در نتیجه، گزارش‌دهندگان گاهی با آزار همکاران روبه‌رو می‌شوند. چنین برخوردی می‌تواند دیگر قربانیان را نیز از شکایت منصرف کند.
هاگمن بر حمایت آشکار فرماندهان از قربانیان تأکید می‌کند. همچنین، آموزش مستمر و پاسخگو کردن متخلفان را ضروری می‌داند. علاوه بر این، او خواستار سازوکارهای مستقل ثبت شکایت است.
تجربه دیگر کشورها چه می‌گوید؟
این مشکل تنها به آلمان محدود نمی‌شود. ارتش‌های آمریکا، بریتانیا، کانادا و استرالیا نیز با پرونده‌های آزار جنسی مواجه شده‌اند. در پی این پرونده‌ها، آن‌ها ساختار رسیدگی به شکایت‌ها را اصلاح کرده‌اند.
هاگمن به تجربه کشورهای اسکاندیناوی و هلند نیز اشاره می‌کند. این کشورها امکان شکایت خارج از زنجیره فرماندهی مستقیم را فراهم کرده‌اند. بنابراین، قربانیان برای گزارش سوءرفتار تنها به فرمانده مستقیم وابسته نیستند.
در نهایت، جذب زنان به امنیت محیط کار نیاز دارد. همچنین، آن‌ها باید بتوانند بدون ترس از پیامدهای شغلی شکایت کنند. برخورد جدی با متخلفان نیز برای بازسازی اعتماد ضروری است.
