فارسی
یک پژوهش بین‌المللی بزرگ نشان داده است که شاخص توده بدنی (BMI) به‌تنهایی ابزار کافی برای تشخیص چاقی نیست. این یافته‌ها روز چهارشنبه در نشریه معتبر Nature منتشر شد. این گزارش به موضوع محدودیت BMI در تشخیص چاقی می‌پردازد.
پژوهشگران داده‌های سلامت ۸۴۴ هزار و ۱۰۸ بزرگسال را در چهار کشور تحلیل کردند. این کشورها چین، بریتانیا، ایالات متحده و اسپانیا بودند. همچنین، محدودیت BMI در تشخیص چاقی از محورهای اصلی این گزارش است.
برای پیگیری لحظه‌به‌لحظه مهم‌ترین رویدادها، ما را در سایت PhoenixQ و شبکه‌های اجتماعی سابسکرایب و دنبال کنید.
محدودیت‌های BMI در تشخیص چاقی
در حال حاضر، چاقی معمولاً بر اساس BMI تشخیص داده می‌شود. این شاخص از وزن و قد فرد محاسبه می‌شود. با این حال، BMI نشان نمی‌دهد چربی بدن چقدر است، کجا توزیع شده یا آیا بر سلامت اثر می‌گذارد.
نتایج پژوهش نشان داد BMI به‌تنهایی هم چاقی را بیش‌برآورد و هم کم‌برآورد می‌کند. این خطا در هر چهار جمعیت مورد مطالعه مشاهده شد. در برخی موارد، تا ۸.۶ درصد از شرکت‌کنندگان با وجود داشتن چربی بدن در سطح چاقی، توسط BMI شناسایی نشدند. همچنین تا ۳.۱ درصد به‌اشتباه مبتلا به چاقی طبقه‌بندی شدند.
افزودن اندازه دور کمر و نسبت دور کمر به قد این خطاهای طبقه‌بندی را کاهش داد.
چارچوب تازه؛ تمایز میان چاقی بالینی و پیش‌بالینی
در ژانویه ۲۰۲۵، کمیسیونی در نشریه Lancet Diabetes & Endocrinology چارچوب جدیدی پیشنهاد کرد. این چارچوب میان دو دسته تمایز می‌گذارد. «چاقی بالینی» زمانی است که چربی اضافی عملکرد اندام‌ها یا فعالیت‌های روزانه را مختل می‌کند. «چاقی پیش‌بالینی» زمانی است که خطر سلامت افزایش می‌یابد اما عملکرد بدن طبیعی است.
پژوهشگران کالج King’s لندن و همکاران بین‌المللی‌شان این چارچوب را آزمودند. یافته‌ها نشان داد چاقی بالینی بین ۲۳ تا ۳۱ درصد از همه موارد چاقی را شامل می‌شود. شیوع آن در کل جمعیت بین ۵.۶ تا ۱۰.۹ درصد بود.
از سوی دیگر، دو دسته با پیامدهای سلامت کاملاً متفاوتی همراه بودند. چاقی بالینی با خطر مرگ بسیار بالاتری ارتباط داشت. در مقابل، چاقی پیش‌بالینی با افزایش ملایم‌تری در خطر همراه بود.
بیشتر افراد مبتلا به چاقی پیش‌بالینی در آغاز مطالعه، طی ده سال به چاقی بالینی پیشرفت نکردند. این نسبت در میان گروه‌ها بین ۷۷ تا ۹۱ درصد بود.
توصیه پژوهشگران به متخصصان سلامت
فرانچسکو روبینو، استاد و نویسنده ارشد پژوهش از کالج King’s لندن، گفت: «BMI به‌تنهایی نمی‌تواند بگوید فرد بیمار است، در معرض بیماری قرار دارد یا به چه مراقبتی نیاز دارد.» به گفته او، این وضعیت افراد را در برابر درمان ناکافی یا درمان بیش از حد آسیب‌پذیر می‌کند.
روبینو افزود که چاقی پیش‌بالینی نباید به‌طور خودکار به‌عنوان بیماری فعال درمان شود. در عین حال، نباید آن را بی‌ضرر دانست. شدت مداخله پیشگیرانه باید با خطر فردی هر بیمار متناسب باشد.
آن پان، نویسنده اول مطالعه از دانشگاه علم و فناوری Huazhong در ووهان چین، گفت تفاوت‌های چشمگیر در پیش‌آگهی میان دو نوع چاقی در کشورها و گروه‌های قومی مختلف به‌طور منسجم مشاهده شد. از نظر او، این یافته‌ها از پذیرش جهانی این چارچوب برای بهبود مراقبت از چاقی حمایت می‌کند.
