استراتژی دونالد ترامپ برای پایان دادن به بازی با ایران

“آرش پارسا–تحلیلگر و پژوهشگر”

استراتژی دونالد ترامپ اکنون وارد فاز نهایی شده است. او دیگر بحران‌سازی نمی‌کند؛ بلکه قصد دارد به این بازیِ فرساینده با ایران پایان دهد. فشارها نه تنها اقتصادی، بلکه نظامی هستند. او دو میدان را هم‌زمان علیه حکومت تهران باز نگاه داشته است. این روش، دقیق‌تر و تهاجمی‌تر از همیشه دنبال می‌شود. کاخ سفید دیگر به دنبال گفت‌وگوی بی‌ثمر نیست. آن‌ها خلعِ کاملِ ابزارهای قدرت ایران را هدف گرفته‌اند. این نقشه، راهی برای مدیریت بحران نیست؛ بلکه مسیری برای اتمام آن است.

سه اهرم فشار؛ آنچه واشینگتن می‌طلبد

ایران برای دادوستدِ سیاسی، سه کارتِ مهم رو می‌کند. آبراهِ هرمز، ظرفیتِ هسته‌ای و شبکهِ نیروهای نیابتی، دارایی‌هایِ راهبردیِ تهران هستند. واشینگتن دیگر اجازهِ بازی با این اهرم‌ها را نمی‌دهد. آبراهِ هرمز باید تحتِ کنترل باشد. انرژیِ جهان نباید در بندِ گروگان‌گیری بماند. پرونده هسته‌ای نیز دیگر ابزارِ تهدید نخواهد بود. بازوهای نیابتی هم باید توانِ کنشگریِ خود را از دست بدهند. ترامپ تمامِ این کارت‌ها را طلب می‌کند. او می‌خواهد این دارایی‌ها را از دسترسِ تهران خارج کند.

«PhoenixQ؛ جایی برای خبر، تحلیل و آگاهی بی‌وقفه.»

میدان محاصره؛ فشارِ هم‌زمان اقتصادی و نظامی

استراتژی دونالد ترامپ از مهارِ ایران گذشته و به محاصره رسیده است. او جنگِ کلاسیک نمی‌خواهد. او ترکیبی از تنگنایِ اقتصادی و تهدیدِ نظامی می‌سازد. ناوهای آمریکایی، آبراهِ هرمز را باز نگاه می‌دارند. بازارِ جهانی اکنون نفس می‌کشد. اما درِ ورودی و خروجیِ تجارت بر تهران بسته است. تهران دیگر نفت نمی‌فروشد. ارز و بودجه حکومت روزانه فرسوده می‌شوند. این فشار، ستون‌های قدرت را از درون می‌لرزاند. ماشه آماده شلیک است. آمریکایی‌ها این وضعیت را «آماده باش» می‌نامند.

فرسایشِ درونی؛ وقتی ابزار سرکوب کارایی ندارد

وضعیتِ داخلیِ ایران نشانه‌های سقوط را در خود دارد. تورم و فشارِ معیشتی جامعه را به زانو درآورده است. مردم دیگر امیدی به بهبود ندارند. حکومت حتی در سرکوبِ سبکِ زندگی هم ناتوان است. ساحلِ کیش نشان داد که ایدئولوژی دیگر ابزارِ کنترل نیست. وقتی حکومت حجاب را رها می‌کند، یعنی قدرتِ بازدارندگیِ خود را از دست داده است. فرسایش از درون آغاز شده است. جامعه دیگر این ساختار را برنمی‌تابد. شکاف میانِ ملت و حکومت به بیشترین میزانِ خود رسیده است.

سکوت معنادار و پایان زمان

سکوتِ بنیامین نتانیاهو، انتظار برای مرحله بعدی است. زمان دیگر به نفع تهران نمی‌گذرد. سرانِ نظام شاید تصور کنند وقت دارند. این بزرگ‌ترین خطای محاسباتیِ آن‌هاست. واشینگتن بازی را تا آخر ادامه می‌دهد. هیچ میان‌بری برای بقا نمانده است. یا جامِ زهر نوشیده می‌شود، یا ساختارِ قدرت فرو می‌ریزد. پایانِ این بازی نزدیک است. تهران دیگر راهِ فراری ندارد. تمامِ نشانه‌ها از سقوطِ قدرت در آینده‌ای کوتاه خبر می‌دهند. ایران در برابرِ انتخابی سخت ایستاده است.