اعدام دو شهروند؛ تداوم جنایات اشغالگران در ایران

قوه قضاییه جمهوری اسلامی روز شنبه، خون دو شهروند دیگر را بر زمین ریخت. این نیروهای اشغالگر، یعقوب کریم‌پور و ناصر بکرزاده را با اتهام‌های ساختگیِ جاسوسی، روانه چوبه دار کردند. دستگاه سرکوب، این دو تن را قربانیِ سیاست‌های بقایِ خویش کرد. حاکمان تهران، با این قتل‌های حکومتی، در حقیقت ملت ایران را هدف گرفته‌اند. این اشغالگرانِ قاتل، هیچ مرزی برای جنایت نمی‌شناسند. اعدام دو شهروند تنها نمادی از خویِ خشونت‌بار این ساختار نامشروع است.

سناریوی جعلی برای حذف دگراندیشان

خبرگزاری میزان، وابسته به نهاد قضایی، یعقوب کریم‌پور را به همکاری با موساد متهم کرد. آن‌ها ادعا کردند این فرد اطلاعات حساس کشور را به بیگانه فروخته است. اسناد نشان می‌دهد دیوان عالی کشور حکم اعدام او را تایید کرد. زندان مرکزی ارومیه، آخرین ایستگاه زندگی این زندانی بود. فضای شدید امنیتی و قطعی اینترنت، دسترسی به جزئیات پرونده را غیرممکن ساخت. اشغالگران حتی اجازه ندادند وکلا و خانواده او، حقایقِ پنهانِ این پرونده را بازگو کنند. آن‌ها با این پنهان‌کاری، حقیقت را دفن کردند.

ناصر بکرزاده؛ جوانی که قربانی کینه حاکمان شد

پرونده ناصر بکرزاده، پرده از عمق بی‌عدالتی برداشت. این جوان ۲۶ ساله کُرد، سه سال در بندِ اشغالگران گرفتار بود. خانواده‌اش در ویدئویی از تمام مراجع حقوق بشری تقاضای یاری کردند. پدرش با فریاد تأکید کرد که فرزندش هیچ گناهی مرتکب نشده است. دستگاه قضا دو بار حکم او را نقض کرد، اما شعبه صادرکننده، دوباره آن را تایید نمود. این رفتار نشان می‌دهد حاکمان برای ایجاد وحشت، به جان جوانان افتاده‌اند.

«تحولات بزرگ را با پوشش سریع و دقیق PhoenixQ دنبال کنید.»

ماشین کشتار برای بقای اشغالگران

دیده‌بان حقوق بشر پیشتر ناصر بکرزاده را به همراه چهار شهروند دیگر در لیست زندانیان سیاسی قرار داده بود. جمهوری اسلامی در حال حاضر رکورددار اعدام نسبت به جمعیت است. آن‌ها از چوبه دار برای خاموش کردن صدای اعتراض مردم بهره می‌برند. این سیاست خونین، بخشی از راهبردِ بقایِ یک نیروی اشغالگر بر پیکره ایران است. حاکمان به خوبی آگاهند که مردم ایران دیگر آن‌ها را به رسمیت نمی‌شناسند. اعدام دو شهروند در این روزهای سیاه، پیامی سیاسی برای ارعاب است.

دادخواهی؛ تنها راه پایان به جنایت

حاکمان گمان می‌کنند با کشتن جوانان، شعله‌های خشم ملی را خاموش می‌کنند. اما تاریخ گواهی می‌دهد که خونِ بی‌گناهان، دامنِ قاتلان را می‌گیرد. این ساختارِ جنایتکار، نه تنها به امنیت ملی اهمیتی نمی‌دهد، بلکه ابزار سرکوب را تقویت می‌کند. نهادهای حقوق بشری بارها نسبت به این موجِ کشتار هشدار داده‌اند. با این حال، اشغالگران بر طبل مرگ می‌کوبند و با قتل‌های پی‌در‌پی، چهره واقعی خود را نشان می‌دهند. ما این جنایات را بخشی از یک طرح کلی برای حفظ قدرتِ نامشروع می‌دانیم. مردم ایران این روزهای تلخ را فراموش نمی‌کنند. دادخواهی، راهی است که پایانی بر این بی‌عدالتی می‌گذارد. قاتلان مردم ایران، سرانجام در برابر دادگاه تاریخ پاسخگو خواهند بود.