سرکوب سیستماتیک در ایران؛ بن‌بستِ حاکمیت در سایه دلار میلیونی

“سردبیر: شاپور –ت”

سرکوب سیستماتیک در ایران اکنون به آخرین سنگر حکومتی تبدیل شده است که تمام ابزارهای حکمرانی را از دست داده است. در حالی که نرخ دلار از مرز ۱.۴۷ میلیون ریال عبور کرد، حاکمیت همچنان بر طبل تقابل نظامی می‌کوبد. سرلشکر حاتمی، فرمانده ارتش، از حمله پیش‌دستانه سخن می‌گوید. اما کیست که نداند این تهدیدها، تنها برای پوشاندن لرزه‌های داخلی است؟ حاکمیت ایران پس از شکست‌های سنگین در جنگ ۱۲ روزه ژوئن ۲۰۲۵، اکنون ضعیف‌تر از همیشه است. مقامات تهران به جای شنیدن صدای گرسنگان، لوله‌های تفنگ را به سمت مردم نشانه گرفته‌اند.

جراحی اقتصادی یا شکنجه عمومی؟

دولت مدعی انجام «جراحی اقتصادی» است. اما این جراحی در واقع بریدن شاهرگ معیشت میلیون‌ها ایرانی است. واریز یارانه ۱۰ میلیون ریالی (معادل تنها ۷ دلار) توهین به کرامت انسانی است. قیمت روغن و مرغ در بازارهای تهران سه برابر شده است. بازاریان در اعتراض به این سقوط آزاد، کرکره‌ها را پایین کشیده‌اند. حاکمیت به جای حل بحران، ترجیح می‌دهد با ارزهای ترجیحی، رانت‌خواری وابستگان خود را تضمین کند. در نتیجه، تورم افسارگسیخته به موتور محرک اعتراضاتی تبدیل شده که دیگر بازگشت‌ناپذیر است.

هراس از سرنوشت کاراکاس در تهران

سقوط سریع نیکلاس مادورو در عملیات «عزم مطلق»، خواب را از چشمان رهبران ایران ربوده است. ترامپ با دستگیری متحد دیرینه تهران، نشان داد که دورانِ «فقط تحریم» به پایان رسیده است. حاکمیت اکنون میان دو لبه قیچی قرار دارد: فشار نظامی خارجی و قیام خروشان داخلی. تهدیدهای ارتش علیه ترامپ، بیشتر از آنکه جنبه نظامی داشته باشد، یک فرار به جلوی سیاسی است. آن‌ها می‌خواهند با ایجاد فضای جنگی، معترضان را به «همکاری با دشمن» متهم کنند. اما مردم در خیابان‌های ۳۱۰ نقطه کشور، نشان دادند که دیگر مرعوب این سناریوهای تکراری نمی‌شوند.

هزینه سنگین ایستادگی مقابل ملت

سرکوب سیستماتیک در ایران تا به امروز جان ۳۶ نفر از جمله ۴ کودک را گرفته است. بیش از ۲۱۰۰ نفر در بندهای امنیتی تحت شکنجه هستند. قاضی‌القضات از «عدم رأفت» سخن می‌گوید. اما تاریخ نشان داده که با داغ و درفش نمی‌توان شکم‌های گرسنه را سیر کرد. حاکمیت با قطع اینترنت و گسیل نیروهای سرکوب، تنها سقوط خود را دردناک‌تر می‌کند. جامعه جهانی اکنون با دقت بیشتری تحولات ایران را رصد می‌کند. هشدارهای واشینگتن درباره مداخله مستقیم، لرزه بر اندام ساختار قدرت انداخته است.

سخن پایانی: پایانِ مشروعیت

جمهوری اسلامی به پایان راهبردهای سنتی خود رسیده است. نه یارانه‌های خرد و نه موشک‌های دوربرد، هیچ‌کدام توان نجات این کشتی شکسته را ندارند. پاسخ نهایی به این استبداد، در همبستگی مردمی نهفته است که دیگر چیزی برای از دست دادن ندارند. حاکمیت باید بداند که هر قطره خونی که بر سنگ‌فرش‌های خیابان می‌ریزد، میخ نهایی بر تابوت مشروعیت آن است. «در اخبار روز PhoenixQ   از تازه‌ترین خبرها، تحلیل‌ها و گزارش‌ها آگاه شوید.»