کمپین انتخاباتی زهران ممدانی؛ بازتعریف سیاست شهری در نیویورک

سیاست در قاب رنگ و فونت

نیویورک — در تابستانی که چهره‌های سیاسی برای شهرداری رقابت کردند، تنها کمپین ممدانی توانست در ذهن شهر بماند. پوسترهای آبی و نارنجی با فونت‌های پرانرژی و سایه‌دار، روی دیوار مغازه‌ها و تیرهای چراغ برق، تنها شعار نبودند؛ آن‌ها روایت شهری پرتنش و چندفرهنگی را بازتاب می‌دادند. آنیش بهوپاتی، طراح پوسترها، گفت: «می‌خواستیم طراحی ما مثل خود شهر باشد؛ بی‌پروا، پررنگ و بی‌تکلف.»
او از تابلوهای دست‌نقاش قدیمی نیویورک الهام گرفته بود؛ همان تابلوهایی که هنوز در کویینز و برانکس دیده می‌شوند.

بازگشت هویت به سیاست

تحلیل‌گران می‌گویند کمپین ممدانی نقطه عطفی در بازگشت هویت و صداقت به سیاست شهری بود. دیوید شویتک، استاد طراحی دیجیتال در کالج لمن، معتقد است: «پوسترها زندگی کارگران، رانندگان تاکسی و فروشندگان خیابانی را نشان می‌دهند.» ممدانی نه تنها با سیاست، بلکه با طراحی پیام خود را منتقل کرد: سیاست باید از دل مردم بجوشد، نه از پشت درهای بسته.

پوپولیسم حتی در عصر شبکه‌های اجتماعی

حتی در عصر سلطه شبکه‌های اجتماعی، پوپولیسم هنوز مؤثر است. ممدانی فهمیده رأی‌دهندگان از شعارهای پیچیده خسته‌اند و به دنبال چهره‌ای واقعی هستند. او با زبان ساده، طنز و ارتباط مستقیم، پیام قدیمی سیاست را مدرن بازآفرینی کرد. این بازگشت هوشمندانه به ریشه‌های پوپولیستی، همراه با ابزار دیجیتال، نشان داد که احساس و هویت هنوز می‌توانند از منطق پیشی بگیرند.

شعارها و واقعیت

برخی منتقدان می‌گویند موفقیت ممدانی بیشتر به درک او از خواسته‌ها و نیازهای مردم بازمی‌گردد تا برنامه‌های عملی. او می‌داند چه چیزی رأی‌دهندگان را جذب می‌کند و چگونه احساسات آن‌ها را برانگیزد. با این حال، بسیاری از این شعارها در عمل دشوار یا حتی غیرقابل اجرا هستند.
این رویکرد نشان می‌دهد که سیاست‌مداران نوظهور گاهی با بازی با احساسات عمومی، محبوبیت کسب می‌کنند، حتی اگر تحقق وعده‌ها ممکن نباشد.

تقلید رقبا و تأثیر اجتماعی

تأثیر فرهنگی کمپین آن‌قدر گسترده بود که اندرو کوئومو، رقیب اصلی، رنگ‌ها و فونت‌های کمپین خود را تغییر داد. او از همان ترکیب آبی و نارنجی استفاده کرد؛ رنگ‌هایی که یادآور تیم‌های ورزشی نیویورک و برند بصری ممدانی بودند. فراتر از رنگ‌ها، کمپین ممدانی به پدیده‌ای اجتماعی تبدیل شد.
مدل مشهور، امیلی راتاجکوفسکی، تی‌شرت‌های «Hot Girls for Zohran» را پوشید و موج آن فضای مجازی را فرا گرفت.

الهام و نوآوری

تحلیل‌گران شباهت‌های گرافیکی کمپین ممدانی با پوسترهای الکساندریا اوکاسیو-کورتز را یادآوری می‌کنند؛ هر دو پرانرژی، جسور و متعلق به طبقه کارگر بودند.
اما تفاوت اصلی در رویکرد فرهنگی است: اوکاسیو-کورتز از نمادهای آمریکای لاتین بهره برد، در حالی که ممدانی با رنگ‌های بالیوودی و المان‌های خیابانی، تصویری از آسیای جنوبی و نیویورک چندقومیتی ارائه کرد.

ریچارد فلانگان، استاد علوم سیاسی، گفت: «این کمپین فقط زیبا نبود؛ سیاسی بود. حس نوستالژی و پیامی از اتحاد در جامعه‌ای شکاف‌خورده را منتقل کرد.»

سیاستِ اصیل در عصر تبلیغ

منتقدان می‌گویند پیروزی ممدانی شاید به اندازه طراحی‌اش مرهون سیاست‌های اقتصادی و اجتماعی او نباشد. با این حال، کمپین او نشان داد که زیبایی‌شناسی و صداقت می‌توانند بر فرمول‌های سرد انتخاباتی پیروز شوند. شویتک در پایان افزود: «در دنیایی که سیاست‌مداران از کلیشه‌ها و شعارهای خنثی فرار نمی‌کنند، ممدانی با رنگ و معنا بازگشت.
این کمپین، درس بزرگی درباره ارتباط فرهنگ و سیاست است.»

برای تحلیل‌های بیشتر درباره سیاست شهری و انتخابات آمریکا، به بخش سیاسی فونیکس‌کیو مراجعه کنید.